Het is begin april en een opmerkelijk warme, zonnige dag,
wanneer ik in de woonkamer word opgeschrikt door een
harde tik tegen het raam. Ik zie niets en denk er niet veel
van. Maar even later klinkt eenzelfde tik, iets harder nog.
Wat is dat toch? Zijn het buurkinderen die grapjes uithalen?
Is het een tor die naar binnen wil? Bij een derde tik valt
ineens het kwartje: het is de Wisteria.
Rondom mijn tuin groeit een prachtige witte regen. Aan het
einde van de zomer verschijnen daarin grote peulen, die
uitdrogen tot ze hard zijn met een donzig zachte buitenkant.
Je ziet het niet, maar ze bouwen gedurende de herfst en
winter een grote spanning op. De twee helften waar ze uit
bestaan zijn eigenlijk gedraaid. Als op de eerste écht warme
voorjaarsdag de zon er wat langer op staat, bouwt de druk
vanbinnen op. De naadjes begeven het. De twee helften
van de peul schieten van elkaar los. Met veel kracht worden
daarmee de zaden in de rondte geslingerd. Pats. Zo tegen
mijn raam aan. En zo weet ik dat het tijd is om te zaaien.

Ik pak mijn bakje met moestuinzaadjes erbij. Ik ga voor
groenten die bij mij thuis een grote omloop hebben. Ik zaai
botersla, veldsla en basilicum in mijn kleine kas buiten.
Binnen zaai ik in kleine terracotta potjes paprika, peultjes
en jalapeño’s onder een stolpje. Om mijn plantjes de beste
kans te geven, bedek ik de bodem van de kas met een
laagje zaai- en stekgrond. Dat moet goedkomen.
Na drie dagen zijn de peultjes de eersten die zich laten zien.
Die kun je bijna zien groeien, zo hard gaat dat. Na 1,5 week
komt de veldsla ook volop op. Maar dagen worden weken
en de botersla, basilicum, paprika en jalapeño laten het
volledig afweten. Ik probeer te bedenken wanneer ik de
betreffende zakjes zaad heb gekocht of gekregen. Ik
Google de houdbaarheid. Grove schatting, maar ik denk dat
ik een jaar of vier te laat ben met zaaien. Ik vrees dat ik er
niet veel van hoef te verwachten.
Als de peultjes zo’n 15 centimeter zijn verhuis ik ze voorzichtig
naar de buitenkas. Daar heb ik nu toch plek zat. Ik
geef ze een stokje om aan vast te klampen.

Omdat mijn terracotta potjes er onbenut bij staan, waag ik
een poging om Mimosa Pudica in te zaaien: Kruidje roer--
me-niet. Een wat veeleisend plantje om te zaaien. Ze willen
graag eerst overgoten met heet water, daarna een nachtje
in lauw water weken en dán pas de aarde in. En warempel:
na een paar dagen komen de eerste kiemblaadjes al boven.
We zijn nu een paar weken verder. Mijn peultjes zijn niet
veel hoger gegroeid, maar ze houden zich vast aan hun
stokje en de eerste bloemen zijn zelfs al verschenen. Ik heb
het glazen dakje van de kas afgehaald, zodat de bijen hun
werk kunnen doen. Die zijn door de volop bloeiende Wisteria
in grote aantallen naar de tuin gelokt. De Mimosa heeft
al een aantal blaadjes die dichtklappen bij aanraking én als
de avond valt. De veldsla groeit gestaag verder. En op drie
plekjes zie ik in de kas toch nog kiemblaadjes verschijnen
waar de basilicum is gezaaid. Misschien hadden ze gewoon
wat meer tijd nodig. Ik houd het in de gaten. En tot die tijd
pluk ik mijn basilicum van het plantje van de supermarkt
dat ik ernaast heb geplant. Dan hebben ze een voorbeeld.

Dorien van de Linde