Groentips & Groeninfo

Een tuin op afstand. Oktober

We zijn weer aangekomen in de Bourgogne na 4 Hoofddorpse weken. Terwijl we de auto uitpakken werp ik al een snelle blik op de tuin, altijd spannend! Eerst maar koffie zetten en dan met een kop koffie in de hand op ontdekkingtocht.

Mijn hoop op een paar flinke plensbuien is helaas niet vervuld. Het gras is mogelijk nog geler geworden, op een aantal plekken zelfs geheel weg en waar schaduw is, is het gras gewoon groen, bizar. Maar…..de dahlia’s zijn prachtig. Meteen maar de uitgebloeide bloemen eruit knippen en een mooie grote bos voor op tafel, wat knapt dat op! In de grote border staat nog veel in bloei; wat een asters in verschillende kleuren, de grassen en de zonnehoedjes zijn mooi en geranium Jolly Bee weet van geen ophouden. Verschillende salvia’s staan uitbundig te pronken en de rozen staan ook nog volop in bloei. De uitgebloeide planten geven de tuin een mooie herfstsfeer, kortom nog veel om van te genieten.

Goed ook om te zien welke planten de droogte hebben doorstaan zodat we daarop kunnen inspelen bij de steeds droger wordende zomers.

 

 

Zes jaar geleden hebben we een walnotenboom geplant, waarvan we de geoogste noten tot nu toe makkelijk konden tellen. Dit jaar zit de boom barstensvol maar echt wachten tot ze eruit vallen wordt een probleem, want ook de eekhoorns loeren op de buit. En ja hoor, we zien al snel een eekhoorn de boom in rennen en even later scheurt hij weg met een noot in zijn bek; het spelletje herhaalt zich. Dit wordt Eric echt te veel: met de appelvanger haalt hij zoveel mogelijk noten uit de boom. Mooi een mand vol! Natuurlijk zien we de eekhoorn terugkomen om de laatste noten buit te maken maar

een beetje delen doen we graag. Grappig is dat ik tijdens het werk in de tuin geregeld een verstopte noot tegenkom.

Ik werk rustig de borders door, haal onkruid zoveel mogelijk weg, verzamel zaad voor volgend jaar en neem stekken van de minder betrouwbare planten zoals de salvia’s en nicotiana’s. De hortensia’s aan de schaduwkant van het huis zijn prachtig van kleur; met een basis van wilgentakken maak ik er mooie kransen van. Zo leuk, al dat materiaal zomaar uit de tuin!

 

 

Eric gaat de composthoop omzetten en stuit daarbij op iets wat we nog niet eerder hebben gezien: het lijken wel slangeneieren! Het ziet eruit als aan elkaar gegroeide pingpong balletjes. Voorzichtig leggen we wat op de werktafel en proberen er één open te maken. Dat spul is wel heel taai, dus maar wat operatie-materiaal uit de gereedschapkist halen en voorzichtig een incisie maken, we zijn toch wel erg nieuwsgierig. Er komt een opgerold slijmerig balletje uit wat zich in enkele minuten uitrolt tot een slangetje, dat na weer een paar minuten een prachtige tekening op zijn lijf krijgt, een fascinerend gezicht. Ondertussen de buurman erbij gehaald want die weet alles van de Franse campagne. Het blijkt een Couleuvre te zijn, een ongevaarlijke slang, die we wel vaker in de tuin hebben gezien. Wat bijzonder dat we hier getuige van zijn. De rest van de eieren leggen we weer terug en hopen stiekem, dat als ze uitkomen, de baby-slangen naar de buren zullen vertrekken.

Ook voor ons is het weer tijd om te vertrekken. Met een auto vol stekjes, potten en uitgegraven planten die de winter in mijn kasje mogen doorbrengen rijden we weer terug naar Hoofddorp.

 

Een tuin op afstand

Wat een zomer! Wat een hitte en wat een droogte!

De tuin lijkt wel een Spaanse camping, geel verschroeid gras, overal hangende blaadjes, verkreukelde hortensia’s, een zielige moestuin etc. Wat zijn we blij met de oude bron, die onuitputtelijk blijkt. Een pomp erin hangen, tuinslangen aan elkaar koppelen en die de hele dag een stukje verplaatsen tot de bron leeg is, een nachtje wachten en de volgende dag weer een ander deel van de tuin bewateren. De bron was in het verleden de watervoorziening voor verschillende huishoudens. We hebben geluk dat de buurman niet van tuinieren houdt en dus geen water nodig heeft. Leidingwater gebruiken voor de tuin is verboden en dat wordt streng gecontroleerd.

Op deze manier blijft de grote border mooi en het dahliaperk fantastisch maar andere stukken laten we voor wat het is. En voor de groenten gaan we gewoon naar de supermarkt. Er zijn ook moestuin-succesjes: de uien, witte, gele en rode, hangen gevlochten en wel in de kelder te wachten op gebruik. Prei, knoflook, snijbiet doen ook hun best. De venkelknollen heb ik door laten schieten en dat zijn fantastische gele boeketten die geen water nodig hebben. Gewoon in de gele border planten volgend jaar?

 

 

 

 

In de tuin staat een oud, blauw geschilderd bed, dat hebben we voor een poortje met uitzicht op het weiland gezet in een poging een soort hemelbed te creëren. Mijn zus had uit het zuiden van Frankrijk 2 ipomea’s leari meegenomen die we aan weerszijden van de poort hebben gezet. Tja die houden wel van een beetje warmte dus die groeien als gekken, grijpen alles wat er in de buurt staat vast en groeien, behalve omhoog, ook het weiland in. Elke ochtend een prachtig gezicht, al die blauwe bloemen! Afhankelijk van de warmte sluiten ze in de loop van de ochtend als het erg heet is of pas in de middag bij wat minder heet weer. Het is uiteindelijk meer hemel dan bed geworden.

Op een avond lopen we de tuin in en zien we kleine bewegende figuurtjes. Wat schattig, kleine egeltjes die door de tuin scharrelen maar moeder is nergens te bekennen. Ze zijn totaal niet bang en lopen zo ongeveer over je voeten heen. Wat ontzettend leuk om te zien. Als ze door de heg de straat op willen denk ik aan platgereden kleine egeltjes en pak ik mijn tuinhandschoenen, til ze voorzichtig open breng ze achterin de tuin. Dit ritueel herhaalt zich een paar avonden en dan zijn ze echt vertrokken.

Dilemma: wat doen we met de buxus?? Verleden jaar heeft de buxusmot ook hier toegeslagen en in een poging mijn zelfgekweekte bollen en snoeivormen te behouden heb ik ze “behandeld”. In het voorjaar liep een aantal, tot mijn verbazing, prachtig uit maar nu zie ik weer rupsjes en wat schade. We hebben een maand geleden al een paar bollen op de brandstapel gegooid die teveel aangetast waren. Deze buxus-kippen gaan me aan het hart maar al dat gespuit met gif bevalt me ook niet. Het is bewolkt, ik ga ze snoeien en volgend jaar zien we wel weer.

Onze tijd hier zit er weer op; we gaan naar Nederland voor een paar weken. De komende dagen nog even de tuin doorwerken, veel dahlia’s plukken, bij de buren brengen en dan maar hopen dat er af en toe af en toe een lekkere plensbui valt.

Trees

meer

 

 

 

06
Dec
De kracht van kruiden - Blik op de tuin no. 879
06
Dec
Kweeappels of kweeperen? - Blik op de Tuin no.  878